پرسپولیس بی سید جلال

پرسپولیس بی سید جلال

بارسای بدون مسی، من یونایتد بدون دخیا، رئال بدون رونالدو، اتلتیکوی بدون گریزمان، تاتنهام بدون هری کین، یووه بدون بوفون و … همانقدر هضم نشدنی هستند و به مشکل می خورند که پرسپولیس بی سید جلال هم به بن بست می خورد.
حقیقتا همینطور است. مقایسه مع الفارغ است اما همه به چشم بارها دیده اند که اگر سید جلال در پرسپولیس حضور نداشته باشد آنها بدجوری با مشکل روبرو می شوند و کمیت‌شان می لنگد. یک سید جلال برای تضمین موفقیت یک تیم کافی‌است. به راستی داشتن یک سید جلال چه موهبت هایی را به همراه دارد؟ اصلا چگونه می توان سید جلال شد؟
خیلی زود به سراغ اصل مطلب می رویم. شما وقتی سید جلال داشته باشید دیگر از تیم هفتم جدول لیگ نه چندان سطح بالای امارات سه گل نمی خورید. خط دفاعی‌تان با یک بدن جا نمی ماند و با یک چپ و راست از هم نمی پاشد و باز نمی شود. سید جلال حکم یک درزگیر را برای لولاهای باز در و پنجره تان دارد.
شما وقتی سید جلال دارید می توانید به ستاره شدن دروازه‌بان تیم‌تان هم امیدوار باشید؛ ولو آن گلر در گرفتن ساده ترین توپ ها هم به مشکل بخورد و با یک شوت ساده کم جان دست‌های تنومندش را بالا ببرد و تسلیم شود. وقتی سید جلال هست حتی الامکان توپی به دروازه تیم‌تان نمی رسد که بخواهید نگران باشید نکند این توپ گل شود.
حُسن‌های تیمی که سید جلال دارد به همین جا ختم نمی‌شود. شما با او می‌توانید به ضرباهنگ نه تنها خط دفاعی، بلکه کل تیم‌تان دل خوش کنید و از این بابت آسوده خاطر باشید. سید جلال با کاریزمای ذاتی که دارد می‌تواند تیم را به جلو براند یا در مواقع لزوم به عقب برگرداند. مهم نیست که تکنیک یا پا به توپ آنچنانی نداشته باشد؛ با چند گام این طرف و آنطرف رفتن و ارسال پاس‌های مطمئن هم چنین کاری میسر و شدنی است.
وقتی سید جلال دارید می‌توانید تا لحظه آخر امیدوار باشید و به جنگیدن بازیکنان تیم‌تان ایمان داشته باشید. سید جلال‌ها سن و سال نمی‌شناسند و به راستی سن برای‌شان حکم یک عدد را دارد. آنها می‌دوند و بقیه را هم مجبور به دوندگی می‌کنند. در تیمی که سید جلال حضور دارد کم کاری راهی ندارد.
سید جلال‌ها به یک نقطه و پست خاص و یک وظیفه معمولی خلاصه نمی‌شوند. آنها با توجه به اقتضای تیم و شرایط بازی رنگ و رول عوض می‌کنند. مثلا اگر بازی 1-1 باشد و تیم در آستانه حذف باشد قصد گل زدن می‌کنند و در کسری از ثانیه، خواسته هواداران را اجابت می‌کنند.
سید جلال‌ها رگی دارند به نام رگ غیرت. رگی که با بهانه و بی‌بهانه باد می‌کند برای پیراهنی که بر تن‌شان است. آنها اگر در زمین هم نباشند و مورد بی‌مهری سرمربی تیم‌شان هم قرار بگیرند باز از خوشحالی هواداران‌شان خوشحال می‌شوند. سید جلال‌ها حاشیه نمی‌سازند. نق نمی‌زنند. در فضای مجازی غوطه‌ور نیستند. سید جلال بودن سخت است؛ آقایان فوتبالیست سعی کنید تا جایی که می‌شود سید جلال باشید!
پی نوشت: به کار بردن بیش از حد سید جلال در این متن عمدا اتفاق افتاده است.

حسینی

منبع:اکوناپرس

ممکن است شما دوست داشته باشید

نظرات بسته شده است.